uzun zaman önce başladım yazmaya ..
ergenliğe girmiş yenı kız ıvık vıcık tadında depresif temalarla ölümden bahsediyordum .düşünmekten bile korkarken .
ardından asık oldum .
şöyle birsey vardır.
biz kızlar herzaman gider en dandiğini sever.en acıtanını.
benim de öyle oldu.
şeker dükkanına girdim .sağa sola bakındım .en çürümüş ,en kendinden gecmiş olanını aldım ,çıktım
.sizde öyle yaptınız evet .bu böyledir böyle olmaya devam edecektir.
neyse
çektiğim acıyı herkes anlıyordu .cünkü ben gün gectikçe evrim değiştirerek bir kurbağaya dönüşüyordum.öyleki gözlerimin şekli kurbağayla yarısacak hale gelmişti.küçük emo tarzında saclarımla küçük kurbağa gözlerimi saklamaya calısırak geçiyordu günler.
böyle bir batış görmemiştim .
bir gram yasama sevinci yoktu .
yazdığım yazılar inanılır gibi değildi
-neden naptım ben saf olmaktan baska naptım
-yeter artık ölmek istiyorum (ki bu insanın kendi kendine blöfünden baska hiçbirşey değildir)
-intahar etmek istiyorum ( aa öyle demeyin ozamanlar cok modaydı)
-cocuğumuzun adı toprak olucaktı (poponu temizlemeyi öğrende gel ırmak önce )
işte bu tarzda seyler yazarak basladı benim yazın hayatım=D
herkesin bir hikayesi vardır ama değil mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder